Sołectwa

BIELECKIE MŁYNY – wieś zamieszkuje 146 mieszkańców. Duża atrakcyjność terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe (ze względu na bliskość Kielc), powoduje, że mieszkańców w Bieleckich Młynach stale przybywa. Obecnie powstaje na terenie wsi nowe osiedle domków jednorodzinnych, sąsiadujące z Piaseczną Górką. Jesienią 2003 roku w tej właśnie miejscowości wydobyto z rzeki Czarna Nida niemiecki czołg Pz KpfwV „Panther”.

BILCZA – miejscowość graniczy bezpośrednio z miastem Kielce. Wieś związana jest z osobą ks. Piotra Ściegiennego, który urodził się tutaj w 1800 roku. Wioska liczy 2292 mieszkańców. Jest to najliczniejsza miejscowość w gminie Morawica. W Bilczy zostało oddane do użytku osiedle domków jednorodzinnych, które wybudowała firma Echo Investment z Kielc. Budownictwo mieszkaniowe kwitnie jednakże w całej miejscowości. Na działki budowlane przekształcane są

BRUDZÓW – wioska położona jest pomiędzy Lisowem, Zaborzem, Wolą Morawicką i Radomicami I. Mieszka w niej 470 osób. Wieś jest oddalona o 12,5 km na północny – zachód od Chmielnika. Nazwa tej wsi pochodzi od staropolskiej nazwy osobowej „Brudz”. Pierwotnie wioska ta nazywała się Brudzow (1470 – 1880). Dopiero w 1880 r. nazwa ukształtowała się i przyjęła postać Brudzów. Od stycznia 2004 roku w budynku byłej szkoły podstawowej we

BRZEZINY – wieś liczy wzdłuż drogi wojewódzkiej 7,8 km. Jest to najdłuższa miejscowość w województwie świętokrzyskim. Zamieszkuje ją 1944 osoby. Wioska położona jest 9 km na południowy – wschód od Chęcin. Wieś graniczy bezpośrednio z miastem i gminą Chęciny. W 2000 roku radni podjęli uchwałę o nadaniu nazw ulicom w Brzezinach. Od tego momentu Brzeziny liczą 19 ulic: Kielecka, Leśna, Szkolna, Chęcińska, Młyńska, Wrzosowa, Na Stadion, Przemysłowa,

CHAŁUPKI – leżą 20 km na południe od Kielc przy trasie Kielce – Pińczów. We wsi mieszka obecnie 317 osób. Wieś słynie z wielowiekowych tradycji garncarskich, bowiem niegdyś we wsi garncarstwem zajmowali się wszyscy mieszkańcy. W 1998 roku staraniem władz gminy, mieszkańców Chałupek oraz pracowników Wojewódzkiego Domu Kultury i Muzeum Narodowego w Kielcach oddano do użytku Ośrodek Tradycji Garncarstwa – obiekt o charakterze muzealnym.

Chmielowice – są położone na dnie płytkiej, długiej doliny ciągnącej się z południowego wschodu na północny zachód. Nazwa Chmielowice pochodzi z 1408 r. od staropolskiej nazwy osobowej „Chmiel”. Stare zapisy historyczne odnotowują, że mieszkańcy terenów przyległych do wsi Chmielowice masowo zajmowali się produkcją chmielu, który następnie transportowano go do Jędrzejowa, gdzie wytwarzano piwo. Chmielowice należą do parafii Łukowa.

DĘBSKA WOLA – to wieś położona w południowej części gminy Morawica, w odległości 5 km od Morawicy i 20 km od stolicy województwa świętokrzyskiego – Kielc. Dębska Wola jest typową ulicówką, gdzie oś zabudowy stanowi jedna ulica – droga powiatowa nr 0156T. Wieś zamieszkuje 659 osób. W Dębskiej Woli jest zaledwie jeden zakład produkcyjny, gdzie wytwarzane są palety transportowe oraz kilka niewielkich podmiotów gospodarczych prowadzących małe

Drochów Dolny – we wsi znajduje się dwór i zabudowania folwarczne. Dwór w 1846 r. był murowany, kryty słomą, ale okapy i kalenicę podbito gontem. Oba Drochowy w XIX w. traktowano jako jedną wieś, było 17 zagród, w tym kilka dwojaków, którym towarzyszyły chlewy i stodoły. Dziewięć gospodarstw nie posiadało budynków inwentarskich, były też trzy chałupy bez zabudowań gospodarczych. Wszystkie chałupy były drewniane, kryte słomą.

Drochów Górny – graniczy z Drochowem Dolnym. W XIX w. miejscowości Drochów Górny i Drochów Dolny traktowano, jako jedną wieś. W Drochowie Górnym znajdował się duży folwark, w którego skład wchodził dom dla służby, owczarnia ze stajnią, chlewy, krowiarnia, wołownia, stodoły. We wsi była też drewniana karczma, z kuźnią przy niej. W 2003 r. we wsi zakończyła swoją działalność Ochotnicza Straż Pożarna. Obecnie działa tutaj zespół folklorystyczny

Dyminy Granice – wieś jest częścią Dymin należących do miasta Kielce. O powstaniu tej miejscowości traktuje legenda o zbóju Dyminie, żyjącym w okresie rozbicia dzielnicowego Polski. Ów zbój zwał się Dyminą, bo śmierdział dymem. Mieszkał w kurnej chacie, a dla zatarcia śladów swej bandyckiej działalności puszczał z dymem wszystkie obrabowane gospodarstwa. Zbój Dymina, to postać baśniowa nie mająca wzmianki w materiałach źródłowych.